Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ντοκιμαντέρ - "Το Αλφάβητο της Αλήθειας." (Βίντεο)
Forbes: Φορολόγηση καταθέσεων στην Κύπρο..λάθος ανάλογο της Lehman Brothers, από το Eurogroup
 |
| Forbes: Φορολόγηση καταθέσεων στην Κύπρο..λάθος ανάλογο της Lehman Brothers, από το Eurogroup. |
Με την λανθασμένη απόφαση που οδήγησε στην κατάρρευση της Lehman Brothers και άναψε το φιτίλι της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, συγκρίνει τη φορολόγηση καταθέσεων στην Κύπρο, ο αρθρογράφος του Forbes Eamon Fingleton.
Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα
Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου.
Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά!
Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα.
Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.
«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».
Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.
Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.
Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».
Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.
Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».
Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.
Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.
Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.
Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.
Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.
Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.
Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.
Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.
Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.
Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.
Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.
«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.
Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.
Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.
Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.
Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.
Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.
Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.
Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.
Ήμουν κωφός…
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.
Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.
Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».
Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.
Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.
Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»
Πηγή
«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».
Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.
Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.
Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».
Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.
Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».
Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.
Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.
Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.
Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.
Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.
Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.
Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.
Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».
Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.
Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.
Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.
Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.
Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.
«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.
Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.
Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.
Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.
Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.
Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.
Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.
Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.
Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…
Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.
Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.
Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.
Ήμουν κωφός…
Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.
Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.
Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».
Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.
Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.
Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»
Πηγή
New York Times: Οι ευρωπαίοι ηγέτες φταίνε για την κρίση στην Ελλάδα
Ευθύνες στους ηγέτες της Ευρώπης για την ανεπαρκή αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης αποδίδει η "New York Times", με σημερινό κύριο άρθρο της, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι όλο και πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της Ελλάδας, λόγω ακριβώς αυτής της πολιτικής που ακολουθούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Όπως τονίζεται, η χρεοκοπία της Ελλάδας, υπό το βάρος χρέους μισού περίπου τρισεκατομμυρίου δολαρίων θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η σύνταξη της νεοϋορκέζικης εφημερίδας υποστηρίζει ότι δεν έχουν λάβει τη σωστή προσέγγιση στο θέμα του ελληνικού χρέους, προκειμένου να αποτραπεί μια ελληνική χρεοκοπία μέσω της μείωσης των επιτοκίων στα ελληνικά δάνεια και της ενίσχυσης των ρυθμών ανάπτυξης στην Ελλάδα.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντί να χαλαρώσουν τις απαιτήσεις τους με στόχο την ενίσχυση της ανάπτυξης στην Ελλάδα, η οποία από κοινού με φορολογικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις, θα συνέβαλε στην εξοικονόμηση πόρων για πλήρη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, επικεντρώνονται σε περίπλοκα και αβέβαια σχέδια για να καλύψουν τις απώλειες των τραπεζών τους, επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, με την παράθεση της άποψης ότι επιμένουν ενάντια σε κάθε λογική ότι ιδιώτες επενδυτές πρέπει να μετάσχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους, προσποιούμενοι ότι η Ελλάδα δεν κινείται σταδιακά προς τη χρεοκοπία.
Παρόμοια μέτρα έκαναν περισότερο κακό
Στο κύριο άρθρο γίνεται αναφορά στην έγκριση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, με νέα μέτρα λιτότητας και ότι παρόμοια μέτρα κατά το παρελθόν έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό, αλλά απειλούμενοι με τη διακοπή της παροχής δανείων από την Ε.Ε., οι Σοσιαλιστές (η ελληνική κυβέρνηση) δεν είχαν άλλη επιλογή (η αντιπολίτευση των συντηρητικών αγνόησε τις πιέσεις και ψήφισε κατά), επισημαίνοντας επίσης ότι σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη θα εκταμίευε την επόμενη δόση δανείων διάσωσης και θα σχεδίαζε μία νέα μακροπρόθεσμη οικονομική στήριξη, ώστε η Ελλάδα να ανακάμψει και να ξεπληρώσει. Τα βραχυπρόθεσμα χρήματα, που χρειάζονταν επειγόντως οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες ώστε να παραμείνουν φερέγγυες, εγκρίθηκαν εύκολα. Η μακροπρόθεσμη βοήθεια που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ελλάδα για να κρατήσει τις ελπίδες για ανάκαμψη ζωντανές, αναβλήθηκε για μετά τις διακοπές του Αυγούστου.
Στη συνέχεια, υποστηρίζεται ότι με την αναμονή δεν επιτυγχάνεται τίποτε. Σε δύο μήνες είναι πολύ πιθανό ότι το ελληνικό χρέος θα είναι μεγαλύτερο, οι επενδυτές ακόμη πιο συνετοί και τα επιτόκια υψηλότερα. Και οι εκλογές για την επανεκλογή, που κυριαρχούν στη σκέψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ και του Γάλλου προέδρου Νίκολα Σαρκοζί, θα είναι ακόμη πιο κοντά, τονίζεται χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τα χρέη της Ελλάδας θα συνεχίσουν να αυξάνονται, τα επιτόκια παραμένουν υψηλά και η οικονομία συρρικνώνεται για 3η συνεχόμενη χρονιά.
Τέλος, στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, υπογραμμίζεται ότι αν δοθεί στην Ελλάδα αρκετός χρόνος και χρηματοδοτική ανάσα ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη, η χώρα μας μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της. Οι λιγότερες απαιτήσεις της Ευρώπης για λιτότητα, μαζί με τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, τις αποκρατικοποιήσεις και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για το άνοιγμα της αγοράς εργασίας, μπορεί να δώσουν ώθηση για σημαντική ανάπτυξη, ώστε να αρχίσει η χώρα να μειώνει τα χρέη της. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Σαρκοζί και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, ωστόσο, δεν μιλούν καν για αυτή την προσέγγιση. Αντίθετα, επικεντρώνονται σε πολύπλοκα και αμφισβητήσιμα σχέδια για να μειώσουν τις απώλειες των τραπεζών. Επιμένουν στη λογική οι ιδιώτες επενδυτές να συμμετέχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους.
Σύμφωνα πάντα με το κύριο άρθρο της εφημερίδας, ακόμη, προσποιούνται ότι η Ελλάδα δεν οδεύει αργά προς τη χρεοκοπία. Αυτή η προσέγγιση με κλειστά τα μάτια, δεν βοηθά τη χώρα και δεν θα αποτρέψουν τη χρεοκοπία, ούτε θα ελαφρύνουν τις συνέπειές της.
Όπως τονίζεται, η χρεοκοπία της Ελλάδας, υπό το βάρος χρέους μισού περίπου τρισεκατομμυρίου δολαρίων θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η σύνταξη της νεοϋορκέζικης εφημερίδας υποστηρίζει ότι δεν έχουν λάβει τη σωστή προσέγγιση στο θέμα του ελληνικού χρέους, προκειμένου να αποτραπεί μια ελληνική χρεοκοπία μέσω της μείωσης των επιτοκίων στα ελληνικά δάνεια και της ενίσχυσης των ρυθμών ανάπτυξης στην Ελλάδα.
Eνάντια σε κάθε λογική
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντί να χαλαρώσουν τις απαιτήσεις τους με στόχο την ενίσχυση της ανάπτυξης στην Ελλάδα, η οποία από κοινού με φορολογικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις, θα συνέβαλε στην εξοικονόμηση πόρων για πλήρη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, επικεντρώνονται σε περίπλοκα και αβέβαια σχέδια για να καλύψουν τις απώλειες των τραπεζών τους, επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, με την παράθεση της άποψης ότι επιμένουν ενάντια σε κάθε λογική ότι ιδιώτες επενδυτές πρέπει να μετάσχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους, προσποιούμενοι ότι η Ελλάδα δεν κινείται σταδιακά προς τη χρεοκοπία.
Παρόμοια μέτρα έκαναν περισότερο κακό
Στο κύριο άρθρο γίνεται αναφορά στην έγκριση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, με νέα μέτρα λιτότητας και ότι παρόμοια μέτρα κατά το παρελθόν έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό, αλλά απειλούμενοι με τη διακοπή της παροχής δανείων από την Ε.Ε., οι Σοσιαλιστές (η ελληνική κυβέρνηση) δεν είχαν άλλη επιλογή (η αντιπολίτευση των συντηρητικών αγνόησε τις πιέσεις και ψήφισε κατά), επισημαίνοντας επίσης ότι σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη θα εκταμίευε την επόμενη δόση δανείων διάσωσης και θα σχεδίαζε μία νέα μακροπρόθεσμη οικονομική στήριξη, ώστε η Ελλάδα να ανακάμψει και να ξεπληρώσει. Τα βραχυπρόθεσμα χρήματα, που χρειάζονταν επειγόντως οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες ώστε να παραμείνουν φερέγγυες, εγκρίθηκαν εύκολα. Η μακροπρόθεσμη βοήθεια που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ελλάδα για να κρατήσει τις ελπίδες για ανάκαμψη ζωντανές, αναβλήθηκε για μετά τις διακοπές του Αυγούστου.
Mεγαλύτερο το ελληνικο χρέος σε 2 μήνες
Στη συνέχεια, υποστηρίζεται ότι με την αναμονή δεν επιτυγχάνεται τίποτε. Σε δύο μήνες είναι πολύ πιθανό ότι το ελληνικό χρέος θα είναι μεγαλύτερο, οι επενδυτές ακόμη πιο συνετοί και τα επιτόκια υψηλότερα. Και οι εκλογές για την επανεκλογή, που κυριαρχούν στη σκέψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ και του Γάλλου προέδρου Νίκολα Σαρκοζί, θα είναι ακόμη πιο κοντά, τονίζεται χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τα χρέη της Ελλάδας θα συνεχίσουν να αυξάνονται, τα επιτόκια παραμένουν υψηλά και η οικονομία συρρικνώνεται για 3η συνεχόμενη χρονιά.
Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί
Τέλος, στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, υπογραμμίζεται ότι αν δοθεί στην Ελλάδα αρκετός χρόνος και χρηματοδοτική ανάσα ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη, η χώρα μας μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της. Οι λιγότερες απαιτήσεις της Ευρώπης για λιτότητα, μαζί με τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, τις αποκρατικοποιήσεις και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για το άνοιγμα της αγοράς εργασίας, μπορεί να δώσουν ώθηση για σημαντική ανάπτυξη, ώστε να αρχίσει η χώρα να μειώνει τα χρέη της. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Σαρκοζί και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, ωστόσο, δεν μιλούν καν για αυτή την προσέγγιση. Αντίθετα, επικεντρώνονται σε πολύπλοκα και αμφισβητήσιμα σχέδια για να μειώσουν τις απώλειες των τραπεζών. Επιμένουν στη λογική οι ιδιώτες επενδυτές να συμμετέχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους.
Σύμφωνα πάντα με το κύριο άρθρο της εφημερίδας, ακόμη, προσποιούνται ότι η Ελλάδα δεν οδεύει αργά προς τη χρεοκοπία. Αυτή η προσέγγιση με κλειστά τα μάτια, δεν βοηθά τη χώρα και δεν θα αποτρέψουν τη χρεοκοπία, ούτε θα ελαφρύνουν τις συνέπειές της.
Με βίντεο από "επεισόδιο" στα Ίμια προκαλούν οι Τούρκοι
Η εφημερίδα ΧΟΥΡΙΕΤ μέσω της υπηρεσίας web tv που διαθέτει παρουσιάζει ένα βίντεο τραβηγμένο από Τούρκο, στο οποίο παρουσιάζονται ένα σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής, ένα σκάφος του ελληνικού ΛΣ και στη μέση ένα τουρκικό αλιευτικό,στα Ίμια. Οι Έλληνες Λιμενικοί ζητούν απο το αλιευτικό να αποχωρήσει και ο Τούρκοι προσπαθουν να το πρστατεύσουν.
Ένα επεισόδιο ρουτίνας που όμως βιντεοσκοπήθηκε από τούρκο δικηγόρο και δόθηκε στη δημοσιοτητα, προκαλώντας εντυπώσεις.
Δείτε το βίντεο:
Ένα σχέδιο για να σωθεί το ευρώ και να καμφθούν οι κερδοσκόποι
A plan to save the euro and curb speculators Financial Times
Η Ευρώπη χάνει τον πόλεμο μεταξύ των εκλεγμένων κυβερνήσεών της και των μη-εκλεγμένων οίκων αξιολόγησης. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να κυβερνήσουν, αλλά η εξουσία εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια των οίκων αξιολόγησης. Οι ψηφοφόροι το ξέρουν αυτό, κι αυτός είναι ο λόγος που μερικά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αντιτίθενται στην άμεση διακρατική μεταβίβαση κεφαλαίων.
Κι όμως, πολλά από τα κράτη, ιδίως η Γερμανία, κερδίζουν από το ευρώ. Η αξία του είναι χαμηλότερη από ότι θα ήταν σε μια «σκληρή» ευρωζώνη με λιγότερα κράτη-μέλη, κάτι που διευκολύνει τις εξαγωγές τους. Τυχόν χρεοκοπία των πιο εκτεθειμένων στα χρέη κρατών-μελών της ευρωζώνης θα έπληττε τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία κι όλα τα κράτη της Ευρώπης, τόσο της «περιφέρειας» όσο και του «πυρήνα» της. Κανείς δε θα γλίτωνε.
Η απάντηση είναι περισσότερη Ευρώπη, όχι λιγότερη. Αμφότεροι οι Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ (Jean-Claude Juncker), ο πρόεδρος του «εκοφίν» και Τζιούλιο Τρεμόντι (Giulio Tremonti), ο Ιταλός υπουργός οικονομικών, επιχειρηματολόγησαν υπέρ της αναδιανομής του δημοσίου χρέους της ΕΕ διαμέσου ομολόγων, ως ενός αποτελεσματικού μέσου κατευνασμού της κρίσης. Συμφωνούμε μαζί τους.
Αλλά μια τέτοια απόφαση δε χρειάζεται ομοφωνία. Θα μπορούσε να είναι μια προαιρετική διαδικασία αυξημένης συνεργασίας, όπως ήταν εξάλλου και το ίδιο το ευρώ. Τα κράτη που θα ήθελαν να διατηρήσουν τα κρατικά τους ομόλογα, θα μπορούσαν να το κάνουν.
Συμφωνούμε επίσης με την άποψη των Γιουνκέρ-Τρεμόντι πως αυτά τα ευρωομόλογα θα μπορούσαν να είναι παγκοσμίως εμπορεύσιμα, και τότε θα προσέλκυαν υπεραξίες από τις κεντρικές τράπεζες των αναδυομένων οικονομιών και τα κρατικά πλεονάσματα (SWF). Οι οικονομικές αυτές εισροές θα ενίσχυαν την ευρωζώνη και θα της επέτρεπαν να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη και την συνοχή της, χωρίς άλλες οικονομικές μεταβιβάσεις κεφαλαίων μεταξύ των κρατών-μελών της.
Τούτων λεχθέντων, θα θέλαμε να παρατηρήσουμε πως η τυχόν αναδιανομή των δημοσίων χρεών των κρατών-μελών της ΕΕ μπορεί και να μην είναι εμπορεύσιμη. Θα μπορούσε να παραμείνει εντός της ΕΕ.Από τη στιγμή που δε διατίθεται στην αγορά, το χρέος αυτό θα ήταν δυνατό να οχυρωθεί απέναντι στους οίκους αξιολόγησης, και το επιτόκιό του να αποφασίζεται κυρίαρχα από τους υπουργούς οικονομικών της ευρω-ομάδας. Έτσι θα κατοχυρωνόμαστε απέναντι στην κερδοσκοπία. Η εξουσία θα μεταβιβαζόταν από τους οίκους αξιολόγησης στις κυβερνήσεις.
Θέλουμε επίσης να σημειώσουμε πως έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τα ομόλογα που τη δεκαετία του ’30, επί Ρούσβελτ (Roosevelt), χρηματοδότησαν το «νιου ντιλ», από το οποίο εξάλλου το 1993 ο Ζαν Ντελόρ (Jacques Delors), πρώην πρόεδρος της «ευρωπαϊκής επιτροπής» (Κομισιόν) εμπνεύστηκε την ιδέα, παράλληλα με τη καθιέρωση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να εκδοθούν και κοινά ομόλογα της ΕΕ.
Τα ομόλογα αυτά, που χρηματοδότησαν ως επί το πλείστον τα προγράμματα του «νιου ντιλ», δε χρηματοδοτούνταν, ούτε εγγυοδοτούνταν από τις αμερικανικές πολιτείες. Η κυβέρνηση Ρούσβελτ δεν απαίτησε άμεση μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ των αμερικανικών πολιτειών, ούτε αγόρασε το χρέος τους.
Παρομοίως και η ΕΕ δε χρειάζεται να κάνει τίποτα από τα παραπάνω προκειμένου να εκδώσει ευρωομόλογα. Η «ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων» (ΕΙΒ) εκδίδει με απολύτως πετυχημένο τρόπο ομόλογα εδώ και πενήντα χρόνια, χωρίς να αγοράζει δημόσιο χρέος, χωρίς να απαιτεί κρατικές εγγυήσεις, χωρίς μεταβιβάσεις κεφαλαίων μεταξύ κρατών.
Τα ομόλογα της αμερικανικής κυβέρνησης χρηματοδοτούνται από τη δημοσιονομική πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Τέτοιο πράγμα η Ευρώπη δεν έχει. Αλλά τα κράτη-μέλη που θα αποφασίσουν να αναδιανείμουν τα εθνικά δημόσια χρέη τους και να εκδώσουν ευρωομόλογα θα μπορούσαν να εξυπηρετούν το κοινό τους χρέος, με χαμηλά και βιώσιμα επιτόκια, από τα κρατικά τους έσοδα, χωρίς να χρειάζεται η μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ τους.
Η Ευρώπη διαθέτει ένα ακόμα πλεονέκτημα, που συχνά παραγνωρίζεται. Πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ είναι υπερχρεωμένα στις τράπεζες. Αλλά η ΕΕ αυτή καθ’ αυτή έχει σχεδόν μηδενικό χρέος. Ακόμα και μετά τις ενισχύσεις προς τις τράπεζες και τις χρηματοδοτήσεις των εθνικών δημοσίων χρεών που μεσολάβησαν από τον περσινό Μάιο, το χρέος της ΕΕ μετά βίας φθάνει το 1% του ΑΕΠ της. Αυτό είναι κατά 90% λιγότερο από το επίπεδο που βρισκόταν το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ όταν εκδόθηκαν τα ομόλογα που χρηματοδότησαν το «νιου ντιλ».
Επίσης η έκδοση ευρωομολόγων δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη νέους θεσμούς. Ένα «προφυλαγμένο» ομόλογο μπορεί κάλλιστα να εκδοθεί από το υφιστάμενο «ευρωπαϊκό μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF). Ο EFSF μπορεί να εκδώσει ευρωομόλογα και να συγχρηματοδοτήσει αναπτυξιακά σχέδια με την EIB.
Η EIB διαθέτει ήδη δυνατότητα μακροοικονομικής παρέμβασης. Οι χρηματοδοτήσεις της είναι υπερδιπλάσιες εκείνων της «παγκοσμίου τράπεζας». Τα νέα ευρωομόλογα μπορούν να χρηματοδοτούνται από τους πόρους ανάλογων αναπτυξιακών σχεδίων.
Η έκδοση ομολόγων δεν είναι τύπωμα χρήματος. Δεν είναι χρηματοδότηση ελλειμμάτων. Δεν χρειάζεται άμεση μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ κρατών. Η έκδοση ομολόγων θα προσελκύσει νέες εισροές κεφαλαίων και συνεισφέρει στην ανάκαμψη, αντί της λιτότητας. Καλούμε τους Ευρωπαίους ηγέτες να το αναγνωρίσουν αυτό, τόσο για να σταθεροποιήσουν το ευρώ, όσο και για να παράσχουν ένα «νιου ντιλ» στην Ευρώπη.
Πηγή
Κι όμως, πολλά από τα κράτη, ιδίως η Γερμανία, κερδίζουν από το ευρώ. Η αξία του είναι χαμηλότερη από ότι θα ήταν σε μια «σκληρή» ευρωζώνη με λιγότερα κράτη-μέλη, κάτι που διευκολύνει τις εξαγωγές τους. Τυχόν χρεοκοπία των πιο εκτεθειμένων στα χρέη κρατών-μελών της ευρωζώνης θα έπληττε τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία κι όλα τα κράτη της Ευρώπης, τόσο της «περιφέρειας» όσο και του «πυρήνα» της. Κανείς δε θα γλίτωνε.
Η απάντηση είναι περισσότερη Ευρώπη, όχι λιγότερη. Αμφότεροι οι Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ (Jean-Claude Juncker), ο πρόεδρος του «εκοφίν» και Τζιούλιο Τρεμόντι (Giulio Tremonti), ο Ιταλός υπουργός οικονομικών, επιχειρηματολόγησαν υπέρ της αναδιανομής του δημοσίου χρέους της ΕΕ διαμέσου ομολόγων, ως ενός αποτελεσματικού μέσου κατευνασμού της κρίσης. Συμφωνούμε μαζί τους.
Αλλά μια τέτοια απόφαση δε χρειάζεται ομοφωνία. Θα μπορούσε να είναι μια προαιρετική διαδικασία αυξημένης συνεργασίας, όπως ήταν εξάλλου και το ίδιο το ευρώ. Τα κράτη που θα ήθελαν να διατηρήσουν τα κρατικά τους ομόλογα, θα μπορούσαν να το κάνουν.
Συμφωνούμε επίσης με την άποψη των Γιουνκέρ-Τρεμόντι πως αυτά τα ευρωομόλογα θα μπορούσαν να είναι παγκοσμίως εμπορεύσιμα, και τότε θα προσέλκυαν υπεραξίες από τις κεντρικές τράπεζες των αναδυομένων οικονομιών και τα κρατικά πλεονάσματα (SWF). Οι οικονομικές αυτές εισροές θα ενίσχυαν την ευρωζώνη και θα της επέτρεπαν να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη και την συνοχή της, χωρίς άλλες οικονομικές μεταβιβάσεις κεφαλαίων μεταξύ των κρατών-μελών της.
Τούτων λεχθέντων, θα θέλαμε να παρατηρήσουμε πως η τυχόν αναδιανομή των δημοσίων χρεών των κρατών-μελών της ΕΕ μπορεί και να μην είναι εμπορεύσιμη. Θα μπορούσε να παραμείνει εντός της ΕΕ.Από τη στιγμή που δε διατίθεται στην αγορά, το χρέος αυτό θα ήταν δυνατό να οχυρωθεί απέναντι στους οίκους αξιολόγησης, και το επιτόκιό του να αποφασίζεται κυρίαρχα από τους υπουργούς οικονομικών της ευρω-ομάδας. Έτσι θα κατοχυρωνόμαστε απέναντι στην κερδοσκοπία. Η εξουσία θα μεταβιβαζόταν από τους οίκους αξιολόγησης στις κυβερνήσεις.
Θέλουμε επίσης να σημειώσουμε πως έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τα ομόλογα που τη δεκαετία του ’30, επί Ρούσβελτ (Roosevelt), χρηματοδότησαν το «νιου ντιλ», από το οποίο εξάλλου το 1993 ο Ζαν Ντελόρ (Jacques Delors), πρώην πρόεδρος της «ευρωπαϊκής επιτροπής» (Κομισιόν) εμπνεύστηκε την ιδέα, παράλληλα με τη καθιέρωση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να εκδοθούν και κοινά ομόλογα της ΕΕ.
Τα ομόλογα αυτά, που χρηματοδότησαν ως επί το πλείστον τα προγράμματα του «νιου ντιλ», δε χρηματοδοτούνταν, ούτε εγγυοδοτούνταν από τις αμερικανικές πολιτείες. Η κυβέρνηση Ρούσβελτ δεν απαίτησε άμεση μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ των αμερικανικών πολιτειών, ούτε αγόρασε το χρέος τους.
Παρομοίως και η ΕΕ δε χρειάζεται να κάνει τίποτα από τα παραπάνω προκειμένου να εκδώσει ευρωομόλογα. Η «ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων» (ΕΙΒ) εκδίδει με απολύτως πετυχημένο τρόπο ομόλογα εδώ και πενήντα χρόνια, χωρίς να αγοράζει δημόσιο χρέος, χωρίς να απαιτεί κρατικές εγγυήσεις, χωρίς μεταβιβάσεις κεφαλαίων μεταξύ κρατών.
Τα ομόλογα της αμερικανικής κυβέρνησης χρηματοδοτούνται από τη δημοσιονομική πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Τέτοιο πράγμα η Ευρώπη δεν έχει. Αλλά τα κράτη-μέλη που θα αποφασίσουν να αναδιανείμουν τα εθνικά δημόσια χρέη τους και να εκδώσουν ευρωομόλογα θα μπορούσαν να εξυπηρετούν το κοινό τους χρέος, με χαμηλά και βιώσιμα επιτόκια, από τα κρατικά τους έσοδα, χωρίς να χρειάζεται η μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ τους.
Η Ευρώπη διαθέτει ένα ακόμα πλεονέκτημα, που συχνά παραγνωρίζεται. Πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ είναι υπερχρεωμένα στις τράπεζες. Αλλά η ΕΕ αυτή καθ’ αυτή έχει σχεδόν μηδενικό χρέος. Ακόμα και μετά τις ενισχύσεις προς τις τράπεζες και τις χρηματοδοτήσεις των εθνικών δημοσίων χρεών που μεσολάβησαν από τον περσινό Μάιο, το χρέος της ΕΕ μετά βίας φθάνει το 1% του ΑΕΠ της. Αυτό είναι κατά 90% λιγότερο από το επίπεδο που βρισκόταν το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ όταν εκδόθηκαν τα ομόλογα που χρηματοδότησαν το «νιου ντιλ».
Επίσης η έκδοση ευρωομολόγων δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη νέους θεσμούς. Ένα «προφυλαγμένο» ομόλογο μπορεί κάλλιστα να εκδοθεί από το υφιστάμενο «ευρωπαϊκό μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF). Ο EFSF μπορεί να εκδώσει ευρωομόλογα και να συγχρηματοδοτήσει αναπτυξιακά σχέδια με την EIB.
Η EIB διαθέτει ήδη δυνατότητα μακροοικονομικής παρέμβασης. Οι χρηματοδοτήσεις της είναι υπερδιπλάσιες εκείνων της «παγκοσμίου τράπεζας». Τα νέα ευρωομόλογα μπορούν να χρηματοδοτούνται από τους πόρους ανάλογων αναπτυξιακών σχεδίων.
Η έκδοση ομολόγων δεν είναι τύπωμα χρήματος. Δεν είναι χρηματοδότηση ελλειμμάτων. Δεν χρειάζεται άμεση μεταβίβαση κεφαλαίων μεταξύ κρατών. Η έκδοση ομολόγων θα προσελκύσει νέες εισροές κεφαλαίων και συνεισφέρει στην ανάκαμψη, αντί της λιτότητας. Καλούμε τους Ευρωπαίους ηγέτες να το αναγνωρίσουν αυτό, τόσο για να σταθεροποιήσουν το ευρώ, όσο και για να παράσχουν ένα «νιου ντιλ» στην Ευρώπη.
Πηγή
Στην πολιτική ο… Σταμάτης Μαλέλης
Την κάθοδό του στην πολιτική προανήγγειλε ο γενικός διευθυντής και διευθυντής ειδήσεων του STAR Σταμάτης Μαλέλης μιλώντας στην εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη. Συγκεκριμένα μίλησε για τη δημιουργία ενός ιδεολογικού σχήματος δράσης με σύνθημα Οικονομία της αληλλεγύης. Πρόσθεσε δε την διάθεσή του να συνεργαστεί με τον Φώτη Κουβέλη και την Δημοκρατική Αριστερά.
Πρόκειται πάντως για ένα ακόμη πλήγμα για το ΠΑΣΟΚ καθώς ο Μαλέλης θεωρείται από πολλούς εντός και εκτός κόμματος ως μία ενδεδειγμένη λύση για την επικοινωνία της παράταξης.
Πρόκειται πάντως για ένα ακόμη πλήγμα για το ΠΑΣΟΚ καθώς ο Μαλέλης θεωρείται από πολλούς εντός και εκτός κόμματος ως μία ενδεδειγμένη λύση για την επικοινωνία της παράταξης.
Wall Street Journal: Η Γερμανία να αναλάβει τις ευθύνες της
Ήρθε η ώρα να βάλει η Γερμανία την Ευρώπη πρώτη στις προτεραιότητές της γράφει σήμερα στην Wall Street Journal ο Σάιμον Νίξον.
Ο διάσημος αρθρογράφος, ξεκινά την ανάλυσή του υπογραμμίζοντας ότι μπροστά στην κρίση και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η γερμανική οικονομία βρίσκεται σε πλήρη άνθηση. Σε αυτό έχουν συμβάλει σίγουρα πολλοί παράγοντες, όπως οι κοινωνικά οδυνηρές μεταρρυθμίσεις που εφάρμοσε η χώρα μέσα στην προηγούμενη δεκαετία, αλλά και η… επιμονή των γειτονικών χωρών να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.
Ο διάσημος αρθρογράφος, ξεκινά την ανάλυσή του υπογραμμίζοντας ότι μπροστά στην κρίση και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η γερμανική οικονομία βρίσκεται σε πλήρη άνθηση. Σε αυτό έχουν συμβάλει σίγουρα πολλοί παράγοντες, όπως οι κοινωνικά οδυνηρές μεταρρυθμίσεις που εφάρμοσε η χώρα μέσα στην προηγούμενη δεκαετία, αλλά και η… επιμονή των γειτονικών χωρών να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.
Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία δεν φαίνεται να έχει επηρεασθεί από τα προγράμματα διάσωσης των υπερχρεωμένων της ζώνης του ευρώ. Όλο το βάρος έχει πέσει στα χέρια των περιφερειακών ευρωπαϊκών χωρών που κάνουν τεράστιες θυσίες προκειμένου να παραμείνουν στο ευρώ, λέει ο Νίξον. Και αναρωτιέται: Για πόσο ακόμα θα επωφελείται η Γερμανία από την κρίση στην ευρωζώνη, ενώ οι μικρές χώρες θα σηκώνουν τον σταυρό του μαρτυρίου;
Είναι απολύτως κατανοητό η Γερμανία να επιμένει να αναλάβουν οι μικρότερες χώρες να ξεκαθαρίσουν το χάος που εκείνες δημιούργησαν στην Ευρώπη συνεχίζει ο Νίξον, αναφερόμενος στις ευθύνες που βαραίνουν την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Λαμβάνοντας υπ όψιν την κατάσταση, η μόνη επιλογή τους φαίνεται να είναι να δεχθούν βουβά τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα που συμφώνησαν με τις Βρυξέλλες, αν δεν θέλουν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ευθύνη, κατά τον Νίξον, δεν ανήκει αποκλειστικά στις μικρές χώρες. Η Γερμανία έχει κάνει και εκείνη μεγάλα λάθη που εν μέρει προκάλεσαν αλλά και κλιμάκωσαν την κρίση, αναφέρει. Και φέρνει ως παράδειγμα τη δογματική επιμονή της Μέρκελ να αναμειχθεί ο ιδιωτικός τομέας στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, που αποτέλεσε μια μνημειώδη λανθασμένη εκτίμηση βασισμένη στην αποτυχία της να καταλάβει τις αγορές.
Σαν μια πρώτη κίνηση στην προσπάθεια να δοθεί λύση στα οικονομικά και θεσμικά προβλήματα της ευρωζώνης, ο Νίξον προτείνει να μειωθεί ο τόκος δανεισμού που πληρώνουν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία στο 3% (από περίπου 6 % που έχει καθοριστεί). Η Γερμανία δεν μπορεί να στρουθοκαμηλίζει άλλο. Ήρθε η ώρα να αποφασίσει αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση κατ ουσίαν ή απλώς κατ όνομα, καταλήγει ο αρθρογράφος της WSJ.
Είναι απολύτως κατανοητό η Γερμανία να επιμένει να αναλάβουν οι μικρότερες χώρες να ξεκαθαρίσουν το χάος που εκείνες δημιούργησαν στην Ευρώπη συνεχίζει ο Νίξον, αναφερόμενος στις ευθύνες που βαραίνουν την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Λαμβάνοντας υπ όψιν την κατάσταση, η μόνη επιλογή τους φαίνεται να είναι να δεχθούν βουβά τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα που συμφώνησαν με τις Βρυξέλλες, αν δεν θέλουν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ευθύνη, κατά τον Νίξον, δεν ανήκει αποκλειστικά στις μικρές χώρες. Η Γερμανία έχει κάνει και εκείνη μεγάλα λάθη που εν μέρει προκάλεσαν αλλά και κλιμάκωσαν την κρίση, αναφέρει. Και φέρνει ως παράδειγμα τη δογματική επιμονή της Μέρκελ να αναμειχθεί ο ιδιωτικός τομέας στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, που αποτέλεσε μια μνημειώδη λανθασμένη εκτίμηση βασισμένη στην αποτυχία της να καταλάβει τις αγορές.
Σαν μια πρώτη κίνηση στην προσπάθεια να δοθεί λύση στα οικονομικά και θεσμικά προβλήματα της ευρωζώνης, ο Νίξον προτείνει να μειωθεί ο τόκος δανεισμού που πληρώνουν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία στο 3% (από περίπου 6 % που έχει καθοριστεί). Η Γερμανία δεν μπορεί να στρουθοκαμηλίζει άλλο. Ήρθε η ώρα να αποφασίσει αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση κατ ουσίαν ή απλώς κατ όνομα, καταλήγει ο αρθρογράφος της WSJ.
Wall Street Journal: Όλοι ξέρουν ότι ο Αντ. Σαμαράς έχει δίκιο
Αρθρο υπέρ των θέσεων του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά φιλοξενεί η εφημερίδα Wall Street Journal.
Όπως γράφει η εφημερίδα, στη συνέντευξή του σε αυτήν χθες, ''ο ηγέτης της Αντιπολίτευσης, κ. Αντώνης Σαμαράς, είπε την τίμια αλήθεια για την εφαρμοζόμενη κυβερνητική στρατηγική της αύξησης φόρων, προκειμένου να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της: "Είναι μια αποτυχία", είπε και "σε τρεις μήνες θα ζητάμε περισσότερα χρήματα".
"Όλοι, εκτός από τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ., φαίνεται πως ξέρουν ότι ο κ. Σαμαράς έχει δίκιο. Παρόλο που είπε "όχι" και καταψήφισε την επιπλέον αύξηση των φόρων την προηγούμενη εβδομάδα, δεν έχει λάβει παρά μόνο περιφρόνηση από τους αρχιτέκτονες της ελληνικής διάσωσης", σημειώνεται στο εν λόγω άρθρο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, "λαμβάνοντας υπόψη τη διαδεδομένη κουλτούρα φοροδιαφυγής στην Ελλάδα, η συνεχής αύξηση των φορολογικών συντελεστών δεν πρόκειται ποτέ να αποδώσει όσον αφορά στα έσοδα που χρειάζεται η Αθήνα για να καλύψει τις τρέχουσες δαπάνες της. Οι προτάσεις του κ. Σαμαρά, τουλάχιστον, δίνουν την προοπτική στην Ελλάδα να αναπτυχθεί και πάλι".
Όπως γράφει η εφημερίδα, στη συνέντευξή του σε αυτήν χθες, ''ο ηγέτης της Αντιπολίτευσης, κ. Αντώνης Σαμαράς, είπε την τίμια αλήθεια για την εφαρμοζόμενη κυβερνητική στρατηγική της αύξησης φόρων, προκειμένου να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της: "Είναι μια αποτυχία", είπε και "σε τρεις μήνες θα ζητάμε περισσότερα χρήματα".
"Όλοι, εκτός από τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ., φαίνεται πως ξέρουν ότι ο κ. Σαμαράς έχει δίκιο. Παρόλο που είπε "όχι" και καταψήφισε την επιπλέον αύξηση των φόρων την προηγούμενη εβδομάδα, δεν έχει λάβει παρά μόνο περιφρόνηση από τους αρχιτέκτονες της ελληνικής διάσωσης", σημειώνεται στο εν λόγω άρθρο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, "λαμβάνοντας υπόψη τη διαδεδομένη κουλτούρα φοροδιαφυγής στην Ελλάδα, η συνεχής αύξηση των φορολογικών συντελεστών δεν πρόκειται ποτέ να αποδώσει όσον αφορά στα έσοδα που χρειάζεται η Αθήνα για να καλύψει τις τρέχουσες δαπάνες της. Οι προτάσεις του κ. Σαμαρά, τουλάχιστον, δίνουν την προοπτική στην Ελλάδα να αναπτυχθεί και πάλι".
Ανακατανομή των αρμοδιοτήτων για τα media σε τρεις άξονες
Κατανομή της ατζέντας των ΜΜΕ σε τρεις βασικούς άξονες, φαίνεται να προωθεί, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση, ενώ την ίδια ώρα ο χώρος βρίσκεται σε φάση αναμονής, μετά τις πρόσφατες αλλαγές στη δομή των υπουργείων και την ανακατανομή αρμοδιοτήτων για τα θέματα που αφορούν στον κλάδο.
Η ψηφιακή μετάβαση, στην οποία υπάρχει σειρά εκκρεμοτήτων, τα θεσμικά θέματα που αφορούν στη λειτουργία των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και τα οποία αναμένονταν ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο, προκειμένου να βγει η αγορά από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, αλλά και τα ζητήματα που αφορούν στον παραδοσιακό Τύπο, είναι κορυφαία θέματα στην ατζέντα για τα ΜΜΕ, η οποία χαρακτηρίζεται από στασιμότητα.
Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, αναλαμβάνει, σύμφωνα με τις πληροφορίες, τον πρώτο λόγο για το σύνολο των θεμάτων που αφορούν στην ψηφιακή μετάβαση. Το σύνολο των υπηρεσιών που ασχολούνταν με το θέμα στο υπουργείο Μεταφορών και Δικτύων, έχουν μεταφερθεί εκεί και μαζί τους οι Επιτροπές που συστάθηκαν για την ψηφιακή μετάβαση.
Υπενθυμίζεται ότι μόλις πριν από μερικές εβδομάδες ανατέθηκε στο Πολυτεχνείο (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (Ε.Π.Ι.Σ.Ε.Υ), της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Ε.Μ.Π) το θέμα της εκπόνησης του Χάρτη με ορίζοντα παράδοσης στο επόμενο τετράμηνο.
Το υπουργείο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, θα συντονίσει και τα επόμενα βήματα που αφορούν στα σημεία που θα περάσουν στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα στην ψηφιακή εκπομπή, καθώς και το χρονοδιάγραμμα, μέχρι την πλήρη μετάβαση στις επίγειες ψηφιακές εκπομπές.
Αναγκαία η επιτάχυνση
Στο φορέα αυτό εξάλλου εναπόκειται και η «γεφύρωση» του υφιστάμενου άτυπου «χάσματος» μεταξύ της ΕΡΤ και των ιδιωτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας -λόγω των εκπομπών HDTV-, με στόχο να υπάρξει κοινή μετάβαση σε ό,τι αφορά τα σημεία εκπομπής.
Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα παίξει και ο φορέας που θα αναλάβει την πολιτική εποπτεία της ΕΡΤ, πράγμα που όπως ακούγεται -δεδομένου ότι στο υπουργείο Πολιτισμού δεν είναι ενθουσιασμένοι με την ιδέα να παραμείνει εκεί ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας- θα είναι κατά πάσα πιθανότητα, το υπουργείο Επικρατείας.
Επισημαίνεται ότι στο θέμα της ψηφιακής τηλεόρασης, η χώρα μας έχει υποχρέωση να σεβαστεί Ευρωπαϊκές και Διεθνείς συμφωνίες με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, τα οποία πλέον έρχονται ολοένα και πιο κοντά.
Στο χρονικό διάστημα που απομένει θα πρέπει να εκδοθεί οριστικός Χάρτης Συχνοτήτων για την ψηφιακή εποχή, να προσδιορισθεί αν υπάρχει και να αποτιμηθεί το μέρισμα, να εκδοθούν προεδρικά διατάγματα για την ψηφιακή μετάβαση, να προσδιορισθούν και να αποχαρακτηριστούν εκτάσεις που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τα Πάρκα Κεραιών ανά την Ελλάδα κ.λπ. Υπενθυμίζεται ότι η πρώτη καταληκτική ημερομηνία για την ψηφιακή εκπνέει σε ένα χρόνο (Ε.Ε.), ενώ η δεύτερη το 2015 ( ITU).
Τα θεσμικά θέματα
Οι γενικές γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, πέρασαν απευθείας στον πρωθυπουργό, μαζί με όλες τις υπηρεσίες που ασχολούνται με τα θέματα του οπτικοακουστικού χώρου.
Παρά ταύτα τα θέματα των ΜΜΕ και ειδικότερα η ατζέντα εκείνη που αφορά στο νέο νόμο πλαίσιο -που ετοιμαζόταν εδώ και μήνες- και ο οποίος θα ρυθμίσει, τόσο το ψηφιακό περιβάλλον στη ραδιοτηλεόραση, όσο και το υφιστάμενο αναλογικό, σύμφωνα πάντοτε με τις πληροφορίες φαίνεται να κατευθύνεται προς το υπουργείο Επικρατείας.
Με τις ρυθμίσεις αυτές, θα ανοίξει ο δρόμος για συνολική αναμόρφωση της αγοράς των ηλεκτρονικών Μέσων και για λειτουργία των επιχειρήσεων σε νέα βάση και με νέα δεδομένα, αφού θα πρόκειται να εισαχθεί και στο χώρο των Μέσων ανεξαρτήτως χαρακτήρα, η έννοια της συγχώνευσης ή της εκτεταμένης συνεργασίας.
Ο ίδιος φορέας, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα ασχοληθεί και με το θέμα της ρύθμισης των ζητημάτων που αφορούν στον Τύπο και ειδικότερα με το θέμα της θεσμοθέτησης κανόνων προκειμένου να διασφαλιστεί η διαφάνεια στην κατανομή των κρατικών κονδυλίων και των δημοσιεύσεων.
Η ψηφιακή μετάβαση, στην οποία υπάρχει σειρά εκκρεμοτήτων, τα θεσμικά θέματα που αφορούν στη λειτουργία των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και τα οποία αναμένονταν ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο, προκειμένου να βγει η αγορά από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, αλλά και τα ζητήματα που αφορούν στον παραδοσιακό Τύπο, είναι κορυφαία θέματα στην ατζέντα για τα ΜΜΕ, η οποία χαρακτηρίζεται από στασιμότητα.
Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, αναλαμβάνει, σύμφωνα με τις πληροφορίες, τον πρώτο λόγο για το σύνολο των θεμάτων που αφορούν στην ψηφιακή μετάβαση. Το σύνολο των υπηρεσιών που ασχολούνταν με το θέμα στο υπουργείο Μεταφορών και Δικτύων, έχουν μεταφερθεί εκεί και μαζί τους οι Επιτροπές που συστάθηκαν για την ψηφιακή μετάβαση.
Υπενθυμίζεται ότι μόλις πριν από μερικές εβδομάδες ανατέθηκε στο Πολυτεχνείο (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (Ε.Π.Ι.Σ.Ε.Υ), της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Ε.Μ.Π) το θέμα της εκπόνησης του Χάρτη με ορίζοντα παράδοσης στο επόμενο τετράμηνο.
Το υπουργείο Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, θα συντονίσει και τα επόμενα βήματα που αφορούν στα σημεία που θα περάσουν στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα στην ψηφιακή εκπομπή, καθώς και το χρονοδιάγραμμα, μέχρι την πλήρη μετάβαση στις επίγειες ψηφιακές εκπομπές.
Αναγκαία η επιτάχυνση
Στο φορέα αυτό εξάλλου εναπόκειται και η «γεφύρωση» του υφιστάμενου άτυπου «χάσματος» μεταξύ της ΕΡΤ και των ιδιωτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας -λόγω των εκπομπών HDTV-, με στόχο να υπάρξει κοινή μετάβαση σε ό,τι αφορά τα σημεία εκπομπής.
Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα παίξει και ο φορέας που θα αναλάβει την πολιτική εποπτεία της ΕΡΤ, πράγμα που όπως ακούγεται -δεδομένου ότι στο υπουργείο Πολιτισμού δεν είναι ενθουσιασμένοι με την ιδέα να παραμείνει εκεί ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας- θα είναι κατά πάσα πιθανότητα, το υπουργείο Επικρατείας.
Επισημαίνεται ότι στο θέμα της ψηφιακής τηλεόρασης, η χώρα μας έχει υποχρέωση να σεβαστεί Ευρωπαϊκές και Διεθνείς συμφωνίες με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, τα οποία πλέον έρχονται ολοένα και πιο κοντά.
Στο χρονικό διάστημα που απομένει θα πρέπει να εκδοθεί οριστικός Χάρτης Συχνοτήτων για την ψηφιακή εποχή, να προσδιορισθεί αν υπάρχει και να αποτιμηθεί το μέρισμα, να εκδοθούν προεδρικά διατάγματα για την ψηφιακή μετάβαση, να προσδιορισθούν και να αποχαρακτηριστούν εκτάσεις που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τα Πάρκα Κεραιών ανά την Ελλάδα κ.λπ. Υπενθυμίζεται ότι η πρώτη καταληκτική ημερομηνία για την ψηφιακή εκπνέει σε ένα χρόνο (Ε.Ε.), ενώ η δεύτερη το 2015 ( ITU).
Τα θεσμικά θέματα
Οι γενικές γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, πέρασαν απευθείας στον πρωθυπουργό, μαζί με όλες τις υπηρεσίες που ασχολούνται με τα θέματα του οπτικοακουστικού χώρου.
Παρά ταύτα τα θέματα των ΜΜΕ και ειδικότερα η ατζέντα εκείνη που αφορά στο νέο νόμο πλαίσιο -που ετοιμαζόταν εδώ και μήνες- και ο οποίος θα ρυθμίσει, τόσο το ψηφιακό περιβάλλον στη ραδιοτηλεόραση, όσο και το υφιστάμενο αναλογικό, σύμφωνα πάντοτε με τις πληροφορίες φαίνεται να κατευθύνεται προς το υπουργείο Επικρατείας.
Με τις ρυθμίσεις αυτές, θα ανοίξει ο δρόμος για συνολική αναμόρφωση της αγοράς των ηλεκτρονικών Μέσων και για λειτουργία των επιχειρήσεων σε νέα βάση και με νέα δεδομένα, αφού θα πρόκειται να εισαχθεί και στο χώρο των Μέσων ανεξαρτήτως χαρακτήρα, η έννοια της συγχώνευσης ή της εκτεταμένης συνεργασίας.
Ο ίδιος φορέας, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα ασχοληθεί και με το θέμα της ρύθμισης των ζητημάτων που αφορούν στον Τύπο και ειδικότερα με το θέμα της θεσμοθέτησης κανόνων προκειμένου να διασφαλιστεί η διαφάνεια στην κατανομή των κρατικών κονδυλίων και των δημοσιεύσεων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)